DMMD re:connect+Noiz's route(Badend)

posted on 17 Jul 2013 13:26 by shikisai
 
กลับมาปั่นแบ๊ดเอนด์แล้ววววววววอย่างว่องไว ฮ่าๆๆๆๆๆๆดีใจอ่ะ ตัวเองไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนไม่รู้เป็นไรพักนี้คึกค่ะ Embarassed//บ้าไปแล้วนั่นเองFoot in mouthFoot in mouth ตั้งมั่นมากว่าต้องปั่นโปรเจกต์รีวิวDMMdให้สำเร็จลุล่วง จะช้าหรือเร็วแต่ตามโอกาสค่ะ(ไฟติดเป็นพักๆ) เมื่อเริ่มทำอะไรแล้วก็ย่อมอยากจะทำให้มันเสร็จไป ยิ่งเป็นเกมส์ที่ชอบด้วยแล้วแน่นอนว่าต้องทำให้ครบทุกรูทแน่ๆ!!  ขอฝากบล๊อกนี้ไว้ในอ้อมใจของสาวกDMMdทุกคนด้วยนะเค่อะ  หากเราทำอะไรผิดไปหรือควรแก้ไขตรงไหนบอกได้เลยค่ะ จะแก้ไขปรับปรุงแน่นอนเลยCoolCool  โดยเฉพาะเรื่องสำนวนภาษาไทยของเราค่ะ(โดนเพื่อนว่าประจำ=*=)
 
 
วกกลับมาเข้าเรื่องเกมส์......คราวที่แล้วนอยส์จัดเต็มไปในGEแล้ว มาคราวนี้บอกได้คำเดียวว่าโชกเลือดค่ะ เลือดตลอดดดดด~~~~ เศร้าด้วยอ่ะ ฉะไหนกว่าจะมาเป็นคุณชายอย่างทุกวันนี้มันถึงได้ลำเค็ญขนาดนี้TT__TT สาเหตุที่นอยส์เป็นคนกระด้างเย็นชาซึนไม่เลือกที่ ด้านมืดที่นอยส์ไม่แสดงให้ใครเห็นได้แต่เก็บไว้ในส่วนลึกสุดของตัวเอง  อดีตที่ผลักดันให้เจ้าตัวเป็นแบบนี้  เรามาFeel your noizeกันเถอะ!!! ^p^)/
 
 
พอเราเลือกเข้าไปที่BEปุ๊บก็จะมีเจ้าพวกนี้ขึ้นมา.....
 
もう楽になりたい?                  อยากสบายแล้ว?
もう諦めたい?                  อยากตัดใจแล้ว?
もう休みたい?                      อยากพักแล้ว?
もう眠りたい?                       อยากหลับแล้ว?
もう目覚めなくていい?             ไม่ต้องลืมตาตื่นอีกก็ได้?
もう頑張らなくていい?               ไม่ต้องพยายามอีกก็ได้?
もうやめてもいい?                   หยุดได้แล้ว?
 
 
เห็นแล้วหลอนอ่ะ ยังจำได้ดีเบย...ช้อยส์ปวดตับ.....เมื่อภาคที่แล้วตอนที่ต้องเลือกตอบคำถามเพื่อเข้าGEหรือBE ด้วยความที่เราเล่นแบบไม่ดูเฉลยเกมส์ กะจะตอบเองเดาเองเพื่อความมันส์ไรงี้....รูทคนอื่นมันก็โอเคอ่ะ   แต่พอมารูทนอยส์นี่แบบว่า...สนุกสนานค่ะ(>_<)’’ นอยส์แกมีแบ๊ดเอนด์สองอันค่ะ ซึ่งเราก็ตอบวนไปวนมาอาศัยว่าพอเข้าใจญี่ปุ่นอยุ่บ้างก็อ่านๆแล้วตอบๆไป ไปลงBEแรกคือเป็นแบบเกมส์แปดบิดค่ะ เหอๆๆๆ ซึ่งอาโอบะกับนอยส์จะเข้าปะทะกับอาคุชิม่า ใครจิ้นไม่ออกขอให้นึกถึงเกมตลับสมัยก่อนอ่ะค่ะ จะฟีลแบบนั้นFoot in mouth ส่วนอีกBEที่ถูกต้องคือฉากที่นอยส์กับอาโอบะนอนโชกเลือดค่ะ=llllll=’’  และมีอีกอัน...อันนี้ไม่รู้ว่าควรจะเรียกว่าBEมั้ย.....มันก็ยังไงๆอยุ่นะ....แบบ....เหมือนเราตอบคำถามไม่ถูกใจเกมส์มั้งโดนเด้งออกมาหน้าจอเริ่มเกมส์เบย(ฮ่าาาาๆๆๆCryCry) เชื่อว่าแอบมีหลายคนที่พอเข้ามาถึงส่วนที่ต้องตอบคำถามรูทนอยส์แล้วจะคิดว่า"เกมส์พัง"เหอๆๆๆๆ 
 
 
แล้วพอเจ้าคำถามข้างบนมันหายไป ตรงนี้จะเป็นเรื่องอดีตของนอยส์ค่ะ ตอนเด็กน่ารักๆ^p^)แต่เศร้าอ่ะQ_Q
 
 
 
 
ไม่เข้าใจความเจ็บปวด เป็นอัมพาตหรืออะไรนะ....ยังไงก็ตามชั้นไม่มีส่วนที่รับรู้ความรู้สึก
ไม่เข้าใจความเจ็บปวดทางด้านร่างกาย ความเจ็บปวดทางด้านจิตใจก็ไม่เข้าใจเลย
สำหรับชั้นแล้วมันก็เรื่องแค่นั้น......ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่
แต่เรื่องนั้นสำหรับคนรอบข้างดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่น่าขยะแขยง  Q__Q) ที่เริ่มรู้สึกตัวว่าไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดนั้น มันเมื่อไหร่กันนะ........ชั้นจำไม่ได้แล้ว..........
ถึงจะล้มเลือดออกที่หัวเข่าแต่ก็ไม่ได้สนใจแผลนั้น เคยคิดว่าหยดน้ำสีแดงที่ออกมาจากหัวเข่ามันน่าสนใจดี
 
.............นอยส์.....ทำไมนายถึงสนใจอะไรแบบนี้ล่ะเนี่ยFoot in mouthFoot in mouth......เด็กน้อยยยยย* p*)/
 
และเคยไม่ระวังให้ดีเลยตกบันไดลงมา กระดูกที่ขาหัก....แต่เพราะมันไม่รู้สึกเจ็บก็เลยเดินต่อไปได้ถึงมันจะเดินไม่ถนัดนิดหน่อยก็เถอะ  และกว่าอาการที่แสดงว่าขาหักมันจะแสดงออกก็หลังจากนั้นพักใหญ่ๆด้วยเหตุนี้เลยหายช้า   ตอนที่ทะเลาะกับคนอื่นก็เหมือนกันกระดูกนิ้วมือขวาหักก็ปล่อยทิ้งไว้ แผลอื่นๆไม่ค่อยมี  แต่แค่มือขวาเท่านั้นที่แม้แต่ตอนนี้ก็ยังใช้การได้ไม่สะดวกนิดหน่อย..... ชั้นถูกพ่อแม่ที่เริ่มรู้สึกถึงอาการแปลกๆพาไปโรงพยาบาลแต่ตรวจแล้วก็ไม่พบอะไรผิดปกติ เพราะไม่รู้วิธีรักษาอาการนี้ พ่อแม่เองก็ขยะแขยงชั้น ตัวเองก็ไม่รู้จะทำยังไง...ทำอะไรไม่ได้เลย.....การไม่เข้าใจความเจ็บปวดของบาดแผล....ก็กลายมาเป็นไม่เข้าใจความรู้สึกเจ็บปวดของคน ดังงั้นเลยไม่รู้จักการออมมือไม่รู้ว่าต้องทำประมาณไหน ในตอนที่ทะเลาะกันพออีกฝ่ายร้องไห้ ชั้นก็ไม่เข้่าใจว่าทำไมถึงร้องไห้ ช่วงเวลานั้นพวกผู้ใหญ่ก็จะเข้ามาบอกชั้นว่าให้ขอโทษสิ อาจจะแค่เล่นๆกันก็ได้แต่ห้ามต่อยกันรุนแรงถึงขนาดร้องไห้ 
รุนแรงถึงขนาดร้องไห้....นั้นน่ะประมาณเ้ท่าไหร่กัน..สำหรับชั้นแล้วไม่รู้เลย........

เวลาผ่านไปแป๊บเดียวก็ถูกคนอื่นคิดว่าเป็นคนที่ชอบใช้กำลังเอาแต่หาเรื่องทะเลาะกับคนอื่น  ชั้นไม่เคยทะเลาะแล้วแพ้เลยเพราะไม่มีความกลัวที่จะต่อยคนอื่นและถูกคนอื่นต่อย ถ้าหากปกติแล้วในตอนที่ต่อยคนก็จะเกิดความกลัวว่าจะูถูกต่อยกลับใช่มั้ยล่ะ.....ถ้าถูกต่อยก็จะเจ็บเพราะจินตนาการไปถึงอีกฝ่ายที่โดนต่อย แต่ว่าสำหรับชั้นที่ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดแล้ว เป็นเืืรื่องที่ไม่ได้คิดเลย เพราะถึงจะถูกต่อยก็ไม่เจ็บความเจ็บของอีกฝ่ายก็ไม่เข้าใจ
 
 
ครั้งแรกสุดที่ทะเลาะกัน มองดูเด็กที่ร้องไห้เพราะเจ็บพลางคิดว่า ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดนั้นซะหน่อยทำไมถึงร้องไห้ล่ะ  และทุกครั้งที่มีเรื่องทะเลาะบ่อยมากขึ้นก็จะรู้สึกได้ถึงความรู้สึกเป็นศัตรูอย่างชัดเจนจากอีกฝ่าย

..........ทุกคนไม่ได้เล่นกัน
..........ชั้นทำให้ทุกคนเกลียดชั้น

ตอนที่รู้สึกถึงเรื่องนั้นช็อกมาก ไม่รู้ว่าทำไมถึงถูกเกลียดชัง ต้องทำยังไงถึงจะสนิทกับทุกคนได้เหรอ?  เคยคิดเรื่องแบบนั้นเหมือนกัน ที่ถูกเกลียดไม่ใช่แค่จากคนอื่น แต่พ่อแม่ก็ด้วย.....เพราะพ่อแม่ชั้นเป็นประเภทให้ความสำคัญกับศักดิ์ศรีและหน้าตาทางสังคมมาก่อนสิ่งใด ชั้นที่คอยจะสร้างแต่ปัญหาก็เหมือนเป็นตัวเกะกะ มีเพียงคนเดียวที่คอยเป็นห่วงชั้นนั่นก็คือน้องชาย แต่พ่อแม่พยายามไม่ให้น้องชายเข้ามาไกล้ชั้น  ชั้นกับน้องชายนั้นแตกต่างกัน เพราะน้องชายเป็นเด็กที่เข้าใจ"ความรู้สึกเจ็บปวด"
 
นอกเรื่องแป๊บค่ะ......TTxTT)สงสารน้องกระต่ายน้อยอ่าาาาาา โดนคนอื่นเกลียดไม่พอยังโดนพ่อแม่ตัวเองเกลียดอีก  ลูกชายออกจะน่ารักน่าชังนะคร้าาา>x<)/ ตัวเองก็ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ซะหน่อย แต่มันไม่รุ้ทางแก้จริงๆ แล้วเด็กตัวเล็กๆแบบนอยส์ตอนนั้นจะเป็นไงเนี่ย สงสารอ่ะQ////Qถ้าตอนนั้นพ่อแม่นอยส์ยอมรับนอยส์ได้เรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้....แต่เดี๋ยวนะ....ถ้านอยส์ไม่โตมาเป็นแบบนี้ก็ไม่ได้เจออาโอบะดิ....ไม่ดีๆๆๆ//เอ๊ะ ยังไงCry
 
 
ตอนที่มีเรื่องทะเลาะกันเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ อีกฝ่ายฟันหัก พ่อแม่ต้องวุ่นวายเพราะชั้น และชั้นถูกพ่อแม่ลากไปห้องๆหนึ่งในบ้าน  เป็นห้องที่แตกต่างกับห้องตัวเอง มีห้องอาบน้ำห้องอาบน้ำอยู่ในตัว มีแม้กระทั่งห้องครัวกับตู้เย็นถูกจัดเตรียมไว้ด้วย เพราะบ้านของชั้นใหญ่จึงมีห้องมากมาย และนี่คงจะเป็นห้องที่พ่อแม่เป็นคนจัดการ  ชั้นไม่ได้รับอนุญาติให้ออกจากห้องนั้นแม้แต่ก้าวเดียว ชั่วงวัยเด็กชั้นจึงแทบจะใช้ชีวิตอยู่แต่ในห้องนั้น (TT_____TT) ตอนที่ถูกขังอยู่ในห้องชั้นตะโกนร้องไห้ทุบประตู แต่ไม่ว่าจะรอเท่าไหร่ก็ไม่มีใครมาเปิดประตูให้ พวกอาหารกับของจำเป็นเมดเป็นคนยกมาให้โดยเอาสอดเข้ามาทางช่องเล็กๆใต้ประตู ชั้นถูกปฎิบัติด้วยเหมือนกับเป็นนักโทษ(Q{}Q) ทั้งๆที่เป็นครอบครัว....
 
 
ชั้นร้องไห้อย่างหนักขอความช่วยเหลือ พออาละวาดก็เป็นแผลตามร่างก