DMMD Fanfiction-Feeling- RenxAoba(one shot)

posted on 03 Jun 2014 00:14 by shikisai

 

 

-Extra DMMd Fiction Project-


(∩´∀`)∩こんにちは~~(∩´∀`)∩


 คิดถึงบล๊อกที่สุดเบยยยยย >w<)wwwwwww ช่วงนี้ จขบ.ขยันค่ะ คงได้เจอกันบ่อยๆในเดือนนี้ วางแพลนไว้แล้วว่าจะลงอะไรมั่งแต่ขออุบไว้ก่อนนะคะ ไม่งั้นไม่สนุกสิ ฮุๆๆๆๆ (^m^ )    ยิ่งเข้าไกล้เดือนเจ็ดยิ่งอารมณ์ดีค่ะ เพราะนิเมะจะฉายแล้วววว ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ.......แต่ทางนั้นเค้าก็ยังไม่ออกมาประกาศสักทีนะว่าจะเริ่มฉายวันไหน เห็นเรื่องอื่นเค้าออกมาประกาศกันหมดแระ Nitroจะกั๊กไปถึงไหนคร๊าาาาา!!! ทางนี้จะคลั่งตายแร้ววว!!! เค้าอยากได้ยินเสียงคุณฮิโนะมากๆๆๆๆ เสียงคุณชายสุดเซะซี่เต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์นั่น(///´◒`///)แน่นอนว่าอยากได้ยินเสียงหนุ่มๆทุกคนด้วยนะเออ ตื่นเต้นๆๆๆจะออกมาเป็นแบบไหนน๊าาา รอดูพีวีตัวต่อไปกันค่ะ

 

และอีกเรื่อง.....นี่เป็นเรื่องน่ายินดีมากๆค่ะ สำหรับคนที่สั่งฟิกสเกลอาโอบะรอบที่แล้วไม่ทัน

(ได้ข่าวว่าพลาดกันเยอะ(・_・;)) ตอนนี้ทางผู้ผลิตออกมาประกาศจะรีฟิกสเกลอาโอบะอีกรอบแล้วค่าาヽ(^o^)丿ใครพลาดคราวที่แล้วก็คอยตามข่าวดีๆค่ะ ได้สั่งมาเชยชมดอมดมฟินกันที่บ้านแน่ๆ //ซับเลือด และเท่านั้นไม่พอค่ะ จะมีเร็นจังออกมาอีกคนด้วยล่ะ!! สุดยอดดดดด >//////<))) เห็นภาพที่ลงประกาศแล้วซับเลือดเบาๆ สวยมากกกๆๆๆๆๆๆๆๆ Embarassed ใครเป็นแฟนเร็นจังโปรดอย่าพลาด! คนที่มีอาโอบะอยู่แล้วก็อย่าลืมพิจารณาซื้อเร็นจังมายืนข้างๆอาโอบะนะคะ จะได้ไม่เหงา ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ♡^▽^♡

 

 

 

กลับมารอบนี้มาลงฟิคเรื่องที่สองของโปรเจกต์ค่ะ ฟิคเรื่องนี้พอดีว่าผู้แต่งชอบเร็นจังมากๆพอเห็นข่าวว่าเร็นจังจะได้ออกฟิกสเกลเลยมีแรงฮึดแต่งเรื่องนี้ออกมาค่ะ ด้วยพลังแห่งรักชัดๆเบย♡ ก่อนอื่นเลยต้องขอขอบคุณผู้แต่งมากๆค่ะที่แต่งให้เราได้อ่านได้ฟินกัน✧*。٩(ˊωˋ*)و✧*。 แอบรอเรื่องต่อไปอยู่นะคะ ฮุๆๆๆ ┌(^q^┐)┐ //โดนเตะ


มีเมสเสจจากผู้แต่งด่วยค่ะ จากคุณChichan Kissa(ส้มโอ) ♡^▽^♡


"สวัสดีค่ะ นี่เป็นการแต่งฟิคที่ไม่ใช่แต่งออริฯครั้งแรกเลยค่ะ =/////= เขินจัง 555 (ปกติจะแต่งออริฯแบบOne-shotไม่ก็นิยายออริฯ) ใจจริงแล้ว...ก้ำกึ่งระหว่างคู่ อาโอบะ-เคลียร์ กับ อาโอบะ-เร็น ค่ะ...แต่สุดท้ายก็เลือกคู่อาโอบะ-เร็น เพราะเราชอบเร็นมากที่สุดในเกม (+ได้ฤกษ์แต่งฉลองประกาศเร็นได้ทำออกมาเป็นฟิกสเกลกับอาโอบะที่จะออกมารีเซล 55555) เนื่องจากเราจำเนื้อเรื่องในเกมDmmdได้แบบลางๆ เลยออกมาประมาณนี้ค่ะ>.< บวกกับว่าเราอย่างเห็นความคิดมุมมองของเร็นบ้าง เพราะขนาดเข้ารูทเร็น (ทั้งภาคหลัก ภาคReconnect) การเล่าเรื่องผ่านมุมมองของเร็นก็ยัง "น้อยยยยยยยยยยยยยยยยยย" เหลือเกิน เลยอยากเห็นมุมมองของเร็นบ้างค่ะ เราหวังว่า...เมื่ออ่านจบแล้ว ทุกคนจะฟินกันนะคะ >///////< ยังไงก็ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ^^ ขอบคุณค่ะ"

ว่าแล้วอย่าช้าไปอ่านกันเลยเนอะ~~行こう!!


DRAMATICAL MURDER FANFICTION

Title: Feeling (oneshot)

Pairing:RenXAoba

Fanfiction by Chichan Kissa(ส้มโอ)

 

 

[Ren’s Side]

 
“อรุณสวัสดิ์...เร็น” รอยยิ้มของเขาที่ชั้นได้เห็นอยู่ทุกวัน
“...อรุณสวัสดิ์” ชั้นได้แต่ขานรับตามคำสั่งของระบบที่คอยกลั่นกรองคำพูดที่เหมาะสมออกมา ก่อนจะลงท้ายด้วยการเรียกชื่อนั้นออกมาซ้ำๆ... ทุกวัน...

“...อาโอบะ”

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... ฉันก็พร้อมที่จะทำ...
เพื่อปกป้องอาโอบะ... เพื่ออยู่เคียงข้างอาโอบะ...


“เฮ้อ... ดูเหมือนว่าวันนี้คุณฮางะจะไปทำธุระ ร้านก็เลยหยุดให้วันนึงนี่นะ...” อาโอบะถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง ก่อนจะยกตัวชั้นขึ้นมาอุ้ม “ไปเที่ยวในเมืองด้วยกันมั้ย?”
“สภาพอากาศในวันนี้ไม่ค่อยดี อาโอบะจะไปจริงๆเหรอ?” ชั้นพูดออกมาตามข้อมูลที่ประมวลออกมาได้
“อื้ม... ก็อยากไปนี่นา” อาโอบะคิ้วขมวดเล็กน้อย “เดี๋ยวเอาร่มไปด้วยก็ได้นี่นา ไปด้วยกันนะ...เร็น...”

ต่อให้การประมวลผลจะสมบูรณ์แบบมากขนาดไหน...
แค่เพียงได้ยินเสียงของเขา ได้เห็นรอยยิ้มของเขา...

เพียงแค่นั้น...

“เข้าใจแล้วล่ะ...” ทั้งข้อมูลที่มีอยู่กับตัว และคำสั่งต่างๆ... ก็ดูจะไม่ใช่สิ่งที่จะต้องเอ่ยออกมาเลย

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... ฉันก็จะอยู่ข้างๆเค้า....
ฉันคิดแบบนั้นตลอดมา...
ตลอดมา...

แต่ว่า...

“โห...ฝนตกลงมาจริงๆด้วยแฮะ” อาโอบะนั่งหลบฝนอยู่หน้าร้านขายของร้านหนึ่ง พลางกอดตัวฉันเอาไว้ “แต่ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะตกหนักขนาดนี้...”
“อาโอบะเอาร่มมาด้วยไม่ใช่เหรอ? ถ้ากางร่มแล้วเดินกลับไปที่บ้านจากจุดนี้ไปอีก700เมตร ก็น่าจะเดินกลับไปได้อย่างปลอดภัยนะ” ชั้นพูดออกมาตามข้อมูลที่มี
“ไม่ดีกว่า ลมก็แรง ฝนก็ตกมาหนักขนาดนี้ ต่อให้มีร่มก็ไม่ไหวหรอก” แล้วอาโอบะก็หันมามองฉัน “นายเองก็เถอะ ตัวเปียกฝนอยู่หน่อยๆไม่ใช่รึไง?”

 

“แค่สะบัดตัวก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก” แล้วฉันก็สะบัดตัวเพื่อทำตัวให้แห้ง แต่ละอองน้ำฝนที่สะบัดออกมาก็ทำให้เสื้อของอาโอบะเปียกเหมือนกัน
“อ๊ะ!! อย่าสะบัดแบบนั้นสิ...รอก่อนนะ...” แล้วอาโอบะก็หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กๆขนาดพอเหมาะที่จะใช้เช็ดผมหลังสระให้แห้ง เอามาเช็ดตัวชั้น “มานี่เลย...ดีนะที่เร็นตัวเล็ก เลยจับเช็ดตัวได้ง่าย”
“อาโอบะ...”


ไม่ทันที่ชั้นจะได้พูดอะไรต่อ...
อาโอบะก็ยื่นหน้ามาใกล้ๆชั้น จนหน้าผากกับปลายจมูกของเราสองคนเข้ามาบรรจบกัน

“ไม่ได้นะ ถ้านายตัวเปียกแล้วเป็นอะไรขึ้นมาก็แย่น่ะสิ” อาโอบะทำหน้ามุ่ยใส่ “ชั้นเป็นห่วงนายนะ เร็น...”
“.....” ชั้นพูดอะไรออกไปไม่ได้เลย...


...เป็นห่วง...

นั่นน่ะ...
คือคำของคนที่มีความรักให้กัน ใช้พูดออกมาเพื่อแสดงความห่วงใย...

แต่ที่ชั้นทำเพื่ออาโอบะ...มัน...
เป็นเพียงแค่คำสั่งที่ถูกตั้งไว้....
แล้ว...ทำไม...

ทำไมอาโอบะ...ถึงใช้คำว่าเป็นห่วงกับฉันล่ะ...

ชั้นไม่ใช่มนุษย์...
ชั้นเป็นเพียงออลเมท...เป็นเพียงหุ่นยนต์ที่ทำหน้าที่ตอบสนองตามคำสั่งของอาโอบะ...
ความรู้สึกแบบมนุษย์...ไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับชั้นไม่ใช่เหรอ?

ทำไมอาโอบะ...“เป็นห่วง”ชั้นล่ะ?

“หืม...เร็น?” ใบหน้าของอาโอบะ ค่อยๆห่างออกมาก่อนที่เขาจะดึงตัวฉันเข้ามากอดไว้แล้วค่อยๆลูบหัว “เป็นอะไรไปน่ะ? ทำไมถึงเงียบไปล่ะ?”
“......” แล้วฉันก็หลับตาลง “เปล่า แค่อยากพักผ่อนน่ะ”
“งั้นเหรอ?” อาโอบะหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะเอาหน้ามาซุกตัวชั้นแล้วค่อยๆหลับตาลง “งั้นชั้นของีบรอฝนหยุดตกด้วยละกัน...เนอะ... เร็น...”

 

...อาโอบะ...

ตัวชั้นที่เป็นเพียงข้อมูลที่ถูกเขียนขึ้นมา... และคอยจดจำเพียงเหตุการณ์ที่มีอาโอบะอยู่ในนั้น...
ภาพเหล่านั้น...วิ่งผ่านมาเรื่อยๆ จนมากมายเต็มไปหมด...

แต่ว่า...ภาพเหล่านั้น...
กลับทำให้ชั้น...สับสน...

ความทรงจำที่ชั้นได้รับมาแต่ละครั้ง...มันมาพร้อมกับสิ่งที่ชั้นไม่มี...

ความรู้สึก...
มันมาพร้อมกับความรู้สึกด้วย...

เศร้า เสียใจ ดีใจ ตกใจ กังวล ตลก มีความสุข....

ชั้นทำได้เพียงแค่รับรู้มัน...
แต่...
ชั้นกลับสับสน...

ชั้นควรตอบรับความรู้สึกที่ชั้นประมวลผลเพื่อทำความเข้าใจกับมันไม่ได้อย่างไรดี?
หรือชั้นควร...หนีออกมาจากความรู้สึกพวกนั้นดี?

ชั้น...ไม่รู้เลย....

นานวันไป...ยิ่งไม่เข้าใจ....

ชั้น...อยากอยู่ข้างๆนาย...
แต่...ชั้นก็กลัวสิ่งที่ถูกเรียกว่า ความรู้สึก

เส้นแบ่งเขตของความคิดทั้งสอง มันช่างบางเหลือเกิน...

อาโอบะ...ชั้นน่ะ...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ถ้าทำความเข้าใจกับสิ่งที่ได้รับมาจากนายไม่ได้...
ชั้นควร...หายไปจะดีกว่า...รึเปล่านะ?

............................................

 


[Aoba’s Side]


...เร็น...

ในสายตาของคนอื่น อาจจะมองนายเป็นเพียงออลเมทธรรมดาๆตัวนึง...

แต่ว่า...
สำหรับฉัน...นายเป็นเหมือนคนสำคัญ

เป็นคนที่คอยอยู่ข้างๆชั้นอยู่เสมอ...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม...

“อรุณสวัสดิ์...เร็น” ชั้นพูดกับนายแบบนี้ทุกวัน
“อรุณสวัสดิ์ อาโอบะ” นายก็จะตอบกลับมาด้วยประโยคนี้ทุกวันเหมือนกัน

นั่นน่ะ...กลายเป็นสิ่งที่อยู่ในชีวิตประจำวันของชั้นไปแล้ว
อยากให้เป็นแบบนี้ตลอดไป...ชั้นได้แต่คิดแบบนั้น...

แต่ว่า...
ทุกๆวัน....

ชั้นกลับทำได้เพียงตั้งคำถามอยู่ในใจ...
ว่าความรู้สึกที่ชั้นถ่ายทอดออกมาตลอดเวลาที่อยู่กับนาย...

จะส่งไปถึงนายรึเปล่า?
นายจะเข้าใจ ความรู้สึก เหล่านี้มั้ยนะ?....

แต่ว่า...

“นายเองก็เถอะ ตัวเปียกฝนอยู่หน่อยๆไม่ใช่รึไง?”

“แค่สะบัดตัวก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก”
“อ๊ะ!! อย่าสะบัดแบบนั้นสิ...รอก่อนนะ...” ชั้นหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กๆขนาดพอเหมาะที่จะใช้เช็ดผมหลังสระให้แห้ง เอามาเช็ดตัวให้เร็น “มานี่เลย...ดีนะที่เร็นตัวเล็ก เลยจับเช็ดตัวได้ง่าย”

ชั้นก็ยังหวังนะ....
ยังคงหวังว่าซักวันนึง...นายจะรับรู้และเข้าใจ...

ถึงแม้ทุกสิ่งที่นายทำให้ชั้น จะเป็นการทำตามคำสั่งที่ถูกตั้งเอาไว้...
แต่ชั้นก็ยังอยากจะเชื่อ....

ว่าสิ่งเหล่านั้น...
สิ่งที่นายทำเพื่อชั้น ไม่ว่าจะเป็นการคอยอยู่ข้างๆชั้น หรือคอยช่วยเหลือเวลาชั้นมีปัญหาก็ตาม

นายจะทำออกมาด้วยความรู้สึก ไม่ใช่เพราะคำสั่งของโปรแกรม...

แล้วก็....

เหนือสิ่งอีกใด....

ชั้นทำได้เพียงคาดหวังว่านายจะไม่หายไปไหน...
ยังหวังว่าเมื่อชั้นลืมตาตื่นขึ้นมาทุกเช้า จะได้บอกว่าอรุณสวัสดิ์กับนายเป็นคนแรก...
ยังหวังว่าจะได้ไปไหนมาไหนด้วยกัน....

ยังหวังอยู่....แบบนั้น....
...ตลอดมา...และตลอดไป...

เพราะฉะนั้น...

ขอร้องล่ะ
“อย่าหายไปไหนเลยนะ อยู่กับชั้น แล้วก็....ช่วยรับรู้ความรู้สึกจากชั้นทีเถอะนะ....เร็น....”

............................................

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ท่ามกลางโลกที่มีเพียงรูปเหตุการณ์ต่างๆที่ชั้นได้เห็นผ่านการอยู่ข้างๆอาโอบะ...
กลับมีคนคนนึง ปรากฏตัวขึ้นมาตรงหน้าชั้น...

“เร็น ในที่สุดชั้นก็ได้เจอกับนายอีกครั้งนึงแล้ว...” อาโอบะ... ทำไมล่ะ...
ทำไมถึงยังคงตามหาชั้นจนถึงที่นี่กันล่ะ?

“ได้โปรด...กลับมาอยู่กับชั้นได้มั้ย?” อาโอบะ...เดินเข้ามาโผกอดตัวชั้นที่ไม่ได้เป็นออลเมทสุนัข...แต่เป็นร่างข้อมูลในโลกของ Rhyme “อย่าหายไปแบบนี้ได้มั้ย...ชั้นเป็นห่วงนายนะ...”

“อาโอบะ...ชั้น...” แขนทั้งสองข้างของชั้น... ทำไมล่ะ...
ทำไม...ถึงขยับไปโอบกอดอาโอบะตอบโดยที่ไม่มีคำสั่งอะไรเลยล่ะ?

ที่ชั้นทำอยู่ตอนนี้...มันเป็นเพราะ...ความรู้สึกเหรอ?
ชั้น...ทำอะไรบางอย่างเพราะสิ่งที่เรียกว่า ‘ความรู้สึก’ ได้ด้วยเหรอ?

“ชั้นน่ะ...เป็นแค่ออลเมทนะ...”
“ไม่...ไม่ใช่” อาโอบะพูดแทรกขึ้นมา “สำหรับชั้น...เร็นไม่ได้เป็นแค่ออลเมท เร็นเป็นมากกว่านั้น... นายเป็นคนพิเศษ ที่คอยอยู่ข้างๆชั้นมาตลอด จะให้นายหายไปน่ะ...ชั้นทนไม่ได้หรอก...”
“อาโอบะ....ชั้นไม่เข้าใจ...” ชั้นพูดออกมา “สิ่งที่นายต้องการจะสื่อออกมาตอนนี้...มันคือ...ความรู้สึกแบบไหนกัน?”
“เร็น...ไม่เข้าใจจริงๆเหรอ?” อาโอบะยื่นมือมาสัมผัสกับใบหน้าของชั้น “ชั้นรักนายนะ ชั้นคิดถึงนาย เป็นห่วงนาย...ที่นายอยู่ข้างๆชั้นมาตลอด ไม่ใช่เพราะความรู้สึกแบบนี้หรอกเหรอ?”

...รัก...
นี่ชั้น...ทำแบบนั้นเพราะความรู้สึกแบบนั้นสินะ?

“อาโอบะ...” ถึงจะยังสับสนในบางอย่าง แต่ตอนนี้...ฉันเริ่มจะเข้าใจแล้วล่ะ...
สิ่งที่ทำให้ชั้น...อยู่ข้างๆอาโอบะ และอยากปกป้องอาโอบะมาตลอด...
“ชั้นเองก็...รักนาย...เหมือนกัน...”
    
อาโอบะ....ชั้นสัญญา...
ชั้นจะไม่หายไปไหนอีกแล้ว....

ตราบใดที่ความรู้สึกของเราสองคน ยังคงซื่อตรงต่อกัน...และยังเชื่อมถึงกันอยู่อย่างนี้...

อาโอบะ...ชั้นจะอยู่ข้างๆนายแบบนี้...ตลอดไป...


 

END


 

จบแร้ววววววว (>_<) จขบ.ชอบนะคะ ชอบมากด้วยอ่ะ♡ คนที่ชอบเร็นจังได้อ่านแล้วต้องยิ่งชอบแน่ๆ แอบเชียร์ให้ทั้งสองคนมีความสุขอยู่ด้วยกันตลอดไป ว่าแล้วพูดเรื่องเร็นจังมั่งดีกว่า จขบ.แทบไม่ได้พูดถึงเร็นจังเลย...แฟนๆเร็นจะน้อยใจ(ฮา)ในรูทนะคะ....เร็นจังที่คิดแต่ว่าตัวเองเป็นแค่ออลเมท เป็นหุ่นยนต์ที่ทำตามโปรแกรมที่ถูกวางเอาไว้ แต่กลับเกิด"ความรู้สึก"ขึ้นมา ทำให้ตัวเองสับสน ส่วนอาโอบะก็็รักและเอ็นดูเร็นจังอยู่แล้ว เพราะเป็นคู่หูเพียงหนึ่งเดียว และเป็นคนที่อยู่ไกล้กับอาโอบะมากกว่าใครทั้งหมด พอมาเห็นเร็นแปลกไปก็ยิ่งอยากรู้ว่าเร็นเป็นอะไรกันแน่ ถึงกับวิ่งหนีเลย ไหนจะเรื่องSly blueอาโอบะอีกคนที่อยู่ในหัวอาโอบะอีก พัวพันกันไปหมดค่ะ คนที่เล่นรูทนี้ต้องใช้ความพยายามในการอ่านนิดนึงFoot in mouth เพราะเนื้อเรื่องยาวมากพอสมควร

 

 

 

สรุปเลยก็คือ เร็นจังก็คืออาโอบะค่ะ เพราะมีอาโอบะเร็นถึงเกิดขึ้นมาได้ หน้าที่ของเร็นที่เกิดมาคือการปกป้องอาโอบะจากSly blue อย่าเข้าใจผิดว่าSly blueฮีแกเป็นเด็กไม่ดีนะคะ ฮ่าา แกแค่รุนแรงนิดหน่อยเท่านั้นเอง CryCry และเมื่อหน้าที่กับความรู้สึกรักเริ่มสวนทางกันเร็นก็เริ่มสับสน แต่ในที่สุดทั้งสองคนก็ปรับความเข้าใจกันได้ เลิฟๆกันไปตามระเบียบโรงเรียนวาย ถ้าไม่เป็นไปตามนี้ก็ลงBEกันไป  ชอบตอนจบรูทเร็นจังภาคแรกมากค่ะ ซึ้งอ่ะ...ซึ้งมากๆT/////T) อาโอบะที่คิดว่าคงจะไม่ได้พบกับเร็นอีกแล้วก็ได้มาพบกันแบบพรหมลิขิตมากอ่ะ หลังจากจบเรื่องที่หอคอยไปแล้วโทเอย์ก็หายตัวไป แฝดเมพก็หายตัวไปเช่นกัน เรื่องทุกอย่างจบลงแบบเงียบๆ แต่อาโอบะยังคงคิดถึงเร็นไม่หาย(ตอนนี้เร็นเป็นแค่ออลเมทธรรมดาไปแล้ว ไม่ใช่"เร็น"จริงๆ) วันนึงที่อาโอบะเดินอยู่ในเมือง ก็มีข้อความแปลกๆส่งมาในข้อความบอกว่าอาโอบะได้รับสมบัติแล้วและต่อมาก็มีโทรศัพท์โทรมาบอกว่าเซย์ พี่ชายของเค้านอนอยู่ที่โรงพยาบาลในเมืองแล้ว อาโอบะยังไม่แน่ใจว่าใช่คนเดียวกันหรือป่าว แต่ก็เสี่ยงไปเจอดู และเมื่อวินาทีที่อาโอบะเห็นร่างของคนที่นอนอยู่บนเตียงก็ได้ตระหนักทันทีว่า เซย์ พี่ชายของเค้าได้มอบของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดให้เค้าแล้ว นั่นคือเร็น ที่เร็นมาอยู่ตรงนี้ได้เพราะเซย์ยกร่างกายให้เร็นนั่นเอง แล้วตัวเองก็หายไป สุดยอดพี่ชายคร่ะพี่เซย์!(´Д`。) ฉากจบประทับใจมากมาย ดีนะที่ออกรีคอนเนคมาให้เล่นต่อ ไม่งั้นอกแตกตายเพราะมันค้างคาใจมั่กๆ ที่เล่าไปข้างบนยังไม่ละเอียดนะคะ สั้นมากๆแค่เบาะๆ ใครอยากรู้เรื่องเต็มๆละเอียดๆแนะให้ไปหามาเล่นซะค่ะ(☉ε ⊙ノ)ノออกแพทอิ้งแล้ว แล้วคุณจะติดใจ!

 

สุดท้ายก่อนจากลา...ขอบคุณผู้แต่งอีกรอบค่ะที่แต่งฟิคมากให้เราได้อ่านกัน คิดเห็นกันอย่างไรคอมเม้นท์ได้เลยค่ะ และขอบคุณคอมเม้นท์ทุกคอมเม้นท์ท์ี่ผ่านๆมาค่ะ สนุกสนานเฮฮาค่ะ 5555555555เป็นแรงเป็นกำลังใจมากๆจริงๆค่ะ สำหรับคนที่ทำบล๊อกแบบเราๆแล้ว การได้อ่านคอมเม้นท์จากคนอื่นมันเป็นอะไรที่ฟินมากๆ=/////=) และแน่นอนว่าขอบคุณผู้ที่เข้ามาเยี่ยมเยือนแต่ไม่คอมเม้นท์ด้วยค่ะ แค่เข้ามาอ่านมาฟินกันก็ดีใจแล้ว >w<)wwwwwให้รู้กันว่าจขบ.ไม่ได้บ้าอยู่คนเดียวนะ(ฮา) เอนทรี่ต่อไปก็ขอฝากด้วยนะคับพ้ม 


  

 

 

Comment

Comment:

Tweet

#2 By (125.26.6.229|125.26.6.229) on 2014-07-10 04:49

จบอย่างสวยงามนะคะกับฟิกone shot นี้...
บอกเลยว่าเสียดายมากที่เป็นone shot T T แต่งออกจะอินแท้ๆ
รอฟิคต่อไปค่า~

#1 By [Spiritus Albus] ♥ on 2014-06-07 19:28